Missy: a death foretold…

Missy is in januari 2000 bij me gekomen. Via een ex-collega waarvan de buren een nestje hadden. Je weet hoe dat gaat. Missy is een juffrouwtje en roetzwart. Een flinke meid is het. Missy is 12 geworden.IMG_8535

Eind vorig jaar vertelde Gloria mij een keer dat Missy haar broer en zus al zijn overleden. Het leek een slecht voorteken maar ik heb het van me afgeschud. Missy is nog flink en gezond en sterk, eet goed, niets aan de hand. Dit jaar merk ik wel aan haar dat haar gehoor achteruit is gegaan. Ze slaapt meer en erg diep. Vroeger hoorde ze me al aankomen op de hoek. Nu slaapt ze soms zo diep dat ze niet eens door heeft dat ik kom aanrijden, uitstap en naar het huis toe loop. Missy is in een diepe slaap. Ik kijk vaak naar haar als ze slaapt, om te kijken of ze nog ademt. Ik ben alert. Dit zijn de laatste dagen. Ik weet het… Missy is in haar laatste levensfase.

IMG_8542

Ongeveer 6 weken geleden voorspelde Jan Arnold dat het een beetje einde latijn is voor Missy. Hij zegt tegen me dat ze vraagt dat ik haar verzorg, dat ze gewoon thuis blijft. Ze wil bij me blijven. Ik neem me voor dat dat ook zo verloopt. Ondertussen eet ze goed en ziet ze er goed uit. Ze had een paar maanden geleden een diepe vleeswond. En daar is ze zo goed en vlot van genezen. Ik had zo iets van: Missy is nog hardstikke sterk en dat regeneratief vermogen is ‘op en top’. Ik zag de wond genezen voor m’n ogen. En het was een lelijke wond. Je ziet er niks meer van. Vanaf toen gaat ze ook mee wandelen langs de kust. Ze is niet meer bang om in de bak te springen en blijft rustig staan totdat we de bestemming hebben bereikt. Ze is helemaal opgewonden en blij, die ouwe mop!

IMG_8546

Vandaag was ik met een vriendin naar Conchi, auto neergezet bij Rancho Daimari en verder gelopen. Een tocht van 3 uren. We komen bij Conchi een Braziliaanse tourguide tegen. Hij kijkt naar Missy en zegt: “Ella esta triste”. En bekijkt haar iets beter. Ik zie dat hij op een ‘andere’ manier kijkt. En dan zegt hij: “Se va a morir”. En ik kijk naar hem en zeg: “Ya….yo se”. “Es tuya”?. “Si”. Gloria knikt ook. Ik vertel Gloria dat Jan Arnold ook al had gezegd dat ze zo’n beetje in de eindfase zit. We praten er een beetje over. We hopen dat ze rustig inslaapt. Op haar porch, haar plekkie, dromend van wandelingen langs de kust…

IMG_3308

En ja, ze krijgt seizures, opeens ligt ze te stuiptrekken, even een paar seconden en dan staat ze weer op. Ik zie dat een paar keer. En dan komt het, ze besluit niet meer eten…en ze loopt weg…ik zoek haar…de buurvrouw belt om te vragen of de hond die op haar porch ligt van mij is. Ik ga kijken. Ja, dat is Missy. Ze ligt helemaal voor maf. “Missy, kom, kom naar huis” Ze kijkt verbaasd op. Ze snapt niet hoe ik haar heb gevonden. Ze had zich toch goed verstopt? Honden weten niks van telefoons en Facebook en Neighbor watch. Nooit niks van gehoord. Ik ‘sleur’ haar mee. Ze gaat mee. Even ligt ze weer thuis op de porch en daarna is ze weer verdwenen. Missy wil rustig ergens liggen en sterven. Ik breng haar naar de dierendokter en ze krijgt een antibioticakuur, het wordt niet beter. Ze heeft er geen zin in die doktersbezoekjes. Nog een keer, ander antibioticakuur, de eerste lijkt niet aan te slaan. Ze moet weer voor controle gaan.

Missy in kleur

Na een paar dagen op een ochtend word ik wakker, ze hoort het en staat ook op, ze ligt onder m’n raam. Ze loopt de Cunucu in. Ik hoor haar en weet dat ze nu voorgoed wegloopt naar haar plek in de cunucu, een plek waar ze weet dat ik haar niet kan vinden. Voor haar hoeft het niet meer. Ze loopt de cunucu in om te liggen, om te sterven, in alle rust. Ik laat haar gaan. Ik weet dat ze het zo wil. Ik heb haar nooit meer gevonden. Maar ik ben ook niet gaan zoeken. Want zo wou ze het. Ze ligt ergens dichtbij, dat weet ik.

Honden accepteren pijn zoals het komt. Of, dat denken we. Ze gaan niet denken over de zingeving ervan, de kwaliteit van hun leven en ze gaan niet aan de haal met een of andere interpretatie. Einde verhaal. Het was mooi. Het licht gaat uit.

Ik vind het wel mooi dat ik als het ware was ‘ingesproken’ dat ze zou sterven. Ik kon aan het idee wennen en loslaten. Ik vergeet Missy nooit. Nooit. Dat ben ik haar verschuldigd. Dat ze eeuwig leeft in mijn herinnering. Missy, voor altijd.

IMG_8537.JPG

Advertisements

One thought on “Missy: a death foretold…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s